کاش از روز تولدمان کمی فاصله میگرفتیم و کاش کمی بزرگتر می شدیم.انگار باید هر روز تولدمان را جشن بگیریم گویا هر روز متولد میشویم.به همین حقیری به همین سبکی و کوچکی و به همین سادگی.کاش کمی به دیدمان اضافه میشد نه تنها به قدمان.هنوز مثل کودکان زیاد میخوابیم و دیگری را فقط در رویا میبینیم.مثل همان کودکی چشمانمان رنگی و زیبا نمیبیند و دستانمان بی جان و بی اختیار به هر سمتی نشانه میرود.کاش کمی باور میکردیم عشق و امید زیستن را همانگونه که عشق مادر را روز تولد باور کردیم.کاش جدی میگرفتیم یکدیگر را.......خدای من...کاش اندیشه ام بزرگ شود...احساس و عشقم قد بکشند.کاش کمی بیندیشم...اندکی دلچسب تر...اندکی با انصافتر و زیباتر